DIABLO I

Rozdział I: Ciemność pochłania Tristram

Od chwili stworzenia świata zastępy aniołów Królestwa Niebios i hordy demonów Płonących Piekieł toczą niekończącą się wojnę, zwaną Wiecznym Konfliktem. Inarius, brat Tyraela i doradca Najwyższej Rady Archaniołów, zmęczony ciągłym planowaniem ataków i obrony zapragnął zmiany. Niestety, pozostali członkowie rady nie chcieli przyjąć do wiadomości bezsensowności tych poczynań, więc Inarius zebrał pod swymi skrzydłami osobników z obydwu stron barykady, którzy myśleli podobnie, i powiódł ich wszystkich jak najdalej od wojennej zawieruchy. Ukradł Kamień Świata i za jego pomocą utworzył niewidoczną dla Piekła i Nieba krainę znaną jako Sanktuarium – miejsce, w którym zbuntowane anioły i demony mogły istnieć w pokoju.
Wkrótce Inarius zakochał się w demonicy imieniem Lilith, a owocem ich miłości była rasa pierwszych ludzi, zwana nefalemami. Inarius postrzegał swoje dzieci jako obrzydliwości i chciał się ich pozbyć, Lilith zaś dostrzegła w nich potencjał i zapragnęła wykorzystać drzemiącą w nich moc do własnych celów. W toku swych niecnych działań wymordowała większość aniołów i demonów, za co Inarius wygnał ją do Pustki. Ponadto. obawiając się potencjału nefalemów, przemienił Kamień Świata, by ograniczał potęgę jego potomków. Wraz z przemijaniem kolejnych pokoleń ludzie zatracili pamięć o odziedziczonych po przodkach tajemnych mocach.

fabuła-diablo

W końcu siły Niebios i Piekieł dowiedziały się o istnieniu Sanktuarium i przez świat ludzi przetoczyła się straszliwa Wojna Grzechu. Kiedy okazało się, że żadna ze stron nie zdoła przełamać impasu, rywale postanowili opuścić Sanktuarium i zostawić ludzkość własnemu losowi. Jednakże Diablo, Mefisto i Baal – Najwyżsi Źli, przywódcy Płonących Piekieł – uknuli spisek, by wykorzystać ludzi w wojnie.
Ich plan rozzłościł pomniejsze demony (Duriela, Andariel, Beliala i Azmodana), które zbuntowały się, po czym zdziesiątkowały legiony Piekieł i wygnały Najwyższych Złych do Sanktuarium. Obecność Złych w świecie zauważył Tyrael – jeden z przywódców Niebios. To właśnie on założył potajemnie zakon horadrimów – magów, których misją było zniszczenie Najwyższych Złych. Dzięki Kamieniom Dusz – relikwiom zdolnym uwięzić energie najpotężniejszych demonów – horadrimowie schwytali dusze Diabla, Mefista oraz Baala i ukryli je w różnych zakątkach Sanktuarium.

Przez ponad dwa stulecia Sanktuarium było wolne od knowań Najwyższych Złych – do czasu, kiedy król ludzi Leoryk osiadł w Tristram nieświadom, że w podziemiach pod miasteczkiem czaiły się złowrogie moce: uwięziony Diablo – Władca Grozy.
Kiedy moc Karmazynowego Kamienia Dusz osłabła, Diablo zdołał przeniknąć z podziemi do umysłów mieszkańców wioski. Opętany przez niego arcybiskup Lazarus, jeden z bliskich podwładnych Leoryka, uwolnił Diablo.

Po uwolnieniu swego prawdziwego władcy Lazarus zaczął naginać króla do woli demona. Potajemnie przekonywał swego władcę, że zagraża mu sąsiadujący kraj – Zachodnia Marchia. Monarcha wysłał więc wyprawę wojenną ze swym synem, Aidanem, na czele.
Korzystając z nieuwagi króla, Lazarus porwał jego najmłodszego syna, księcia Albrechta, by Diablo mógł posiąść jego ciało i odzyskać cielesną postać. Kiedy Diablo sycił się przerażeniem chłopca, zło wydostało się z podziemi i opanowało miasteczko Tristram.
Powróciwszy z wyprawy, Aidan przysiągł uwolnić swego brata i wyzwolić Tristram. Na jego wezwanie do miasteczka ściągnęli bohaterowie z całego świata, w tym łotrzyca z zakonu Sióstr Niewidzącego Oka, czarownik z kedżystańskich Vizjerei oraz inni niezłomni wojownicy, prezentujący różne style walki.
Bohaterom tym pomogło kilku ocalałych mieszkańców Tristram. Kowal Griswold wykuwał i naprawiał ich rynsztunek. Wiedźma Adria dostarczała im ksiąg magicznych i mikstur. Deckard Cain – ostatni żyjący horadrim – zapewniał im wskazówki, korzystając ze swej wiedzy.
Lazarus został zgładzony w podziemiach pod Tristram, a Aidan rzucił wyzwanie Diablo, który wstąpił w ciało Albrechta, zmieniając je w straszliwe monstrum. Starszy syn Leoryka zniszczył cielesną postać Diablo… lecz nie udało mu się rozbić Karmazynowego Kamienia Dusz. W obawie, że Diablo opęta więcej niewinnych ludzi, Aidan podjął rozpaczliwą próbę okiełznania demona – wbił sobie Kamień Dusz w czoło.
Znużony Aidan wrócił do Tristram, jednak nawet święto w miasteczku nie uspokoiło mrocznych energii świdrujących jego głowę. Wkrótce książę wyruszył w drogę na wschód, w poszukiwaniu odpowiedzi… oraz własnego zbawienia.

DIABLO II

Rozdział II: Mroczny Wędrowiec

Wprawdzie Aidan opierał się wpływom Diablo, ale jego wola stopniowo słabła. Z czasem zaczął on realizować nadrzędny cel demona: uwolnienie pozostałych Najwyższych Złych. Kiedy przemierzał korytarze Klasztoru Łotrzyc – głównej siedziby zakonu Sióstr Niewidzącego Oka – dusza Diablo przywoływała złośliwe demony, które w końcu przepędziły mieszkanki Klasztoru z ich domu. Stary włóczęga Marius, który znalazł schronienie w Klasztorze, o dziwo wyszedł z najazdu demonów bez szwanku. Niepewny, czy ujrzane przez niego potworności były wytworem otępiałego od opium umysłu, Marius wyruszył za Aidanem, którego zaczął nazywać „Mrocznym Wędrowcem”.

Tymczasem w niewielkim obozowisku, założonym przez grupkę ocalałych łotrzyc, zebrała się garstka bohaterów. Łączyła ich determinacja, by przepędzić ciemności ze świata Sanktuarium. Wśród nich byli:
barbarzyńca z Góry Arreat;
amazonka z Wysp Skovos;
paladyn z zakonu Zakarum;
czarodziejka z Kedżystanu;
nekromanta ze wschodnich dżungli.

Po uratowaniu Deckarda Caina z niewoli demonów bohaterowie pod jego przewodnictwem oczyścili z demonicznego zepsucia Klasztor, nie zdoławszy jednak schwytać Aidana. Ten wyruszył w towarzystwie Mariusa na wschód, do grobowca, gdzie dawno temu potężny horadrim Tal Rasha poświęcił się – wbijając sobie Bursztynowy Kamień Dusz w pierś – aby uwięzić Baala, Władcę Zniszczenia. W grobowcu z Aidanem starł się archanioł Tyrael. Tymczasem Baal zdołał się uwolnić, przekonawszy podstępem Mariusa, aby ten wyrwał Bursztynowy Kamień Dusz ze zmumifikowanych zwłok Tal Rashy.

fabuła-diablo

Aidan wraz z Baalem pokonali Tyraela i uwięzili go w grobowcu, jednak archanioł zdołał jeszcze nakazać przerażonemu Mariusowi, żeby zabrał odłamek Kamienia Dusz Baala do Płonących Piekieł i go zniszczył, co miało wygnać z Sanktuarium Władcę Zniszczenia (jak każdego z Najwyższych Złych).

Kiedy bohaterowie dotarli do grobowca i uwolnili Tyraela, Mariusa i Najwyższych Złych już tam nie było. Archanioł kazał śmiałkom wyruszyć śladami Mariusa i dopilnować, żeby ten spełnił swoją straceńczą misję.

Bohaterowie rodzaju ludzkiego wyruszyli tropem Baala i Aidana do Travincal – ziemi świętej wyznawców Zakarum, gdzie Najwyżsi Źli uwolnili z więzienia swego brata Mefista i – ponownie zjednoczeni – zaczęli realizować plan dominacji nad ludzkością. Diablo odrzucił ciało Aidana i przeszedł przez portal, aby zwerbować zastępy Piekieł, a Mefisto został w Sanktuarium, by nikt nie przeszkodził jego bratu.
Kiedy bohaterowie przybyli do Travincal, musieli stawić czoło nie tylko Mefistowi, lecz także opętanym kapłanom Zakarum. Po zaciekłej walce, która wstrząsnęła podwojami siedziby Mefista, bohaterowie ludzi pokonali Władcę Nienawiści i zanieśli jego Kamień Dusz przez portal do Piekła.

Głęboko w czeluściach piekielnych bohaterowie rozbili Kamień Dusz Mefista na Kowadle Zniszczenia, a potem odnaleźli Diablo w przeklętej katedrze skąpanej w strumieniach lawy i otoczonej rzekami krwi. To na tym polu bitwy bohaterowie starli się z Władcą Grozy, rzucając całą swą odwagę i potęgę przeciwko jego wszechobecnej nikczemności. Ostatecznie Diablo został pokonany, a jego Karmazynowy Kamień Dusz spłonął w samym sercu Piekła.
Tymczasem Baal udał się na północ z zamiarem spaczenia Kamienia Świata i przeciągnięcia całej ludzkości na stronę zła. Wcześniej Władca Zniszczenia postanowił uniknąć losu swoich braci. Odnalazł Mariusa, który ze strachu nie zniszczył Bursztynowego Kamienia Dusz i schronił się w przytułku dla obłąkanych. Będący w przebraniu Baal wyłudził Kamień Dusz od Mariusa… po czym w okrutny sposób zakończył jego żywot.

DIABLO II - PAN ZNISZCZENIA

Rozdział III: Pan Zniszczenia

Po wyrwaniu z martwych rąk Mariusa Bursztynowego Kamienia Dusz Baal poprowadził armię na podbój północy. Celem jego podróży był święty szczyt plemion mocarnych barbarzyńców – Góra Arreat. To w jej wnętrzu bowiem znajdował się Kamień Świata, za pomocą którego stworzono Sanktuarium.
Hordy Baala przetoczyły się przez ziemie północy i zniszczyły wszystkie twierdze barbarzyńców poza miasteczkiem Harrogath, którego starszyzna oddała życie, by otoczyć swą ojczyznę zaklęciem ochronnym.
Jedyny ocalały członek starszyzny, Nihlathak, nie wierzył w moc owego zaklęcia i wszedł w konszachty z Władcą Zniszczenia.

fabuła-diablo

Armia demonów miała oszczędzić mieszkańców Harrogath w zamian za Relikwię Starożytnych – artefakt, dzięki któremu Baal mógł dostać się do Góry Arreat, unikając przy tym walki ze strzegącymi jej duchami.
Bohaterowie, którzy pokonali Diablo, podążyli za Baalem na północ. Tam dołączyło do nich dwoje kolejnych śmiałków: zabójczyni z Viz-Jaq’taar – zakonu stworzonego w celu ścigania zbuntowanych czarodziei – oraz druid z puszczy Scosglen, który władał siłami natury i umiał przyjmować postać różnych zwierząt.

Drużyna bohaterów przebiła się z pomocą Tyraela przez zniszczone wojną bezdroża północy i po pokonaniu awangardy armii Baala dostała się do Harrogath.
W miasteczku bohaterowie zdemaskowali Nihlathaka, pokonali zdrajcę ze starszyzny i wyruszyli na szczyt Góry Arreat. Ku ich zaskoczeniu okazało się, że Baal przedostał się już do jej wnętrza. Zanim śmiałkowie podjęli pościg, stracili cenny czas na walkę ze starożytnymi strażnikami Arreat. Baal zyskał tym samym czas, aby rozpocząć swe straszliwe dzieło w komnacie Kamienia Świata.

Po dostaniu się do środka bohaterowie starli się z Władcą Zniszczenia i po zażartej walce zdołali go pokonać. Wprawdzie Baal poległ pod nawałnicą ostrzy i zaklęć, ale zdołał przed śmiercią skazić Kamień Świata, co groziło wybuchem wojen w całym Sanktuarium.
Tyrael podjął decyzję, która miała ocalić ludzkość. Rzucił w Kamień Świata swoim anielskim mieczem El’druinem i zniszczył artefakt, który zapoczątkował istnienie Sanktuarium. Potworna eksplozja pochłonęła całą okolicę, w tym pobliskie osady barbarzyńców, i ujawniła istnienie świata śmiertelników mieszkańcom Niebios i Piekieł.

DIABLO III

Rozdział IV: Upadła Gwiazda

Po zniszczeniu Kamienia Świata rola Sanktuarium w Wiecznym Konflikcie zmieniła się na zawsze. Ludzie w większości zapomnieli o potwornych wydarzeniach z przeszłości, a nieopodal miejsca, gdzie w podziemiach mieszkał niegdyś Diablo, powstało miasteczko Nowe Tristram.
Deckard Cain o niczym jednak nie zapomniał. Sprowadził do Nowego Tristram swoją adoptowaną siostrzenicę Leę i dalej badał zło, które niegdyś czaiło się w katedrze. Cain był przekonany, że nad Sanktuarium wciąż wisi widmo nieuchronnej zagłady. Po dwudziestu latach względnego spokoju jego przestrogi łatwo było bagatelizować… aż pewnego dnia z nieba spadła gwiazda. Gwiazda uderzyła w budynek starej katedry w Tristram, a Cain wpadł do krateru. Lea ruszyła mu na pomoc.

fabuła-diablo

Opowieści o upadku gwiazdy przyciągnęły bohaterów z całego Sanktuarium, w tym:
wędrownego barbarzyńcę, ocalałego po zniszczeniu Góry Arreat;
wiedzioną pragnieniem zemsty łowczynię demonów;
mnicha z klasztoru w Iwogrodzie;
szamana z plemienia Umbaru;
czarownicę z wyspy Xiansai.

Każdy z nich posiadał niezwykłe zdolności, przypominające potęgę nefalemów – z dawna zapomnianych potomków aniołów i demonów.

Bohaterowie wysłuchali próśb Lei o pomoc i odnaleźli Caina, który przetrwał upadek i walczył o życie z kościanymi monstrami, ożywionymi energią spadającej gwiazdy. Po zbadaniu krateru śmiałkowie odkryli zamiast gwiazdy człowieka. Nie pamiętał on jednak, jak i dlaczego przybył do Sanktuarium.
Tylko kilka szczegółów mogło zdradzić jego tożsamość – złowieszcza przepowiednia, którą ledwo pamiętał (choć zdawał sobie sprawę, że jest ważna), a także miecz roztrzaskany podczas upadku.

Cain – nauczony dwudziestoma latami oczekiwań na nową falę grozy w Sanktuarium – rozpoznał w niedoli owego człowieka zwiastun nadciągającej ciemności i kazał nefalemom odzyskać odłamki miecza.
Wprawdzie bohaterom udało się odzyskać fragmenty miecza, ale usiłowała je także zdobyć Mahda – kapłanka Pomniejszego Złego, Beliala. Ostatecznie uciekła ona Lei i naszym śmiałkom, ale zdążyła śmiertelnie ranić Caina, który zmarł na oczach swojej zrozpaczonej siostrzenicy. Mędrzec przed śmiercią zdołał jednak naprawić miecz. Cierpienia Caina nie poszły na marne: po odzyskaniu broni nieznajomy przedstawił się jako upadły anioł Tyrael, który poświęcił swą boskość, by ostrzec ludzkość przed nadejściem dwóch władców demonów.

Belial, Władca Kłamstw, i Azmodan, Władca Grzechu – Pomniejsi Źli, którzy niegdyś wygnali Diablo i jego braci z Płonących Piekieł – zstąpili do Sanktuarium i rozpoczęli przygotowania do wojny o dominację nad ludzkością.

Rozdział V: Czarny Kamień Dusz

Lea, Tyrael i nefalemowie wyruszyli w pościg za Mahdą do pustynnego miasta Kaldeum. Dopadli ją dopiero w rojącej się od demonów osadzie Alkarnus, gdzie w końcu pomścili śmierć Caina. Przed śmiercią wiedźma wyjawiła bohaterom straszliwą prawdę.
Jej pan – Belial, Władca Kłamstw – ukrywał się w Kaldeum, sterując zza kurtyny cieni mieszkańcami metropolii. Tyrael i Lea zaczęli szukać dowodów działań władcy demonów w kanałach pod miastem, jednak znaleźli jedynie sługi Beliala i ich więźnia: wiedźmę Adrię, zaginioną matkę Lei – tę samą, która niegdyś pomagała Aidanowi i jego towarzyszom w walce z Diablo.

diablo-iii-reaper-of-souls-games

Wiele lat temu starcie z siłami zła zmusiło Adrię do ukrycia się i porzucenia Lei. Obie bardzo ucieszyły się ze swego spotkania, ale Adria szybko wyjawiła powagę sytuacji, przez którą znalazła się w Kaldeum. Sługi Beliala porwały ją w trakcie poszukiwań Czarnego Kamienia Dusz – artefaktu zdolnego uwięzić dusze Pomniejszych i Najwyższych Złych. Zdobycie go umożliwiłoby wygnanie przywódców Piekieł z Sanktuarium.
Miejsce ukrycia Czarnego Kamienia Dusz znał tylko zdradziecki horadrim Zoltun Kull, który jednak był martwy od wielu stuleci. Dzięki magii Lei drużyna przywołała cień szalonego czarodzieja i zawarła z nim pakt: Kull miał wskazać drogę do ukrytych pod piaskami pustyni magicznych archiwów i schowanego w nich Kamienia Dusz… w zamian za przywrócenie go do życia.

Kiedy Kull został wskrzeszony w sercu swojej siedziby, użył magii, by przywołać Czarny Kamień Dusz. Ku jego zdziwieniu kryształ dźwięczał od dusz pięciu z siedmiu Złych. To Adria przez dwadzieścia lat oznaczała energie pięciu władców demonów, by umożliwić ich uwięzienie w owym kamieniu.
Nieufny wobec wiedźmy i jej intencji Kull zaproponował nefalemom układ: wspólne pokonanie sił Niebios i Piekieł oraz podział władzy w Sanktuarium. Bohaterowie odrzucili jego propozycję i musieli się zmierzyć z zakazaną magią Kulla.

Po zdobyciu Czarnego Kamienia Dusz nefalemowie wrócili do Kaldeum, żeby uwięzić Beliala. Na miejscu odkryli, że jego wojska obległy miasto. Bohaterowie szybko przedarli się do pałacu cesarskiego i zdemaskowali Beliala, który podawał się za Hakana II, młodego cesarza Kaldeum.
Rozwścieczony Władca Kłamstw niemal unicestwił pałac cesarski, a wraz z nim nefalemów, ale bohaterowie zdołali ostatecznie pokonać Beliala i uwięzić jego duszę w Czarnym Kamieniu Dusz.

Kiedy w Kaldeum nastał spokój, nefalemowie rozpoczęli przygotowania do rozprawienia się z Azmodanem. Władca Grzechu uprzedził ich jednak, zsyłając Lei szyderczą wizję.
Azmodan tryumfalnie obwieścił dziewczynie, że wie o Kamieniu Dusz, a zastępy jego piekielnych sług zaczęły już inwazję na Sanktuarium z Krateru Arreat.

Rozdział VI: Oblężenie Twierdzy Bastionu

Zanim bohaterowie przybyli do Twierdzy Bastionu – wybudowanej nieopodal Góry Arreat, aby „powstrzymać najazdy barbarzyńców” – wojskom Azmodana prawie udało się zdobyć fortecę. Wprawdzie nefalemowie powstrzymali na murach demoniczne bestie oblężnicze Azmodana, ale oddziały demonów przedostały się przez umocnienia, mordując stłoczonych w środku mieszkańców i prawie pokonując oblężonych strażników ludzkości.
Idąc za radą Adrii, drużyna bohaterów wyruszyła w czeluście Krateru Arreat, aby unicestwić Grzeszne Serca – demoniczne artefakty z Krainy Grzechu, które zapewniały moc armiom Azmodana.
W rdzeniu Krateru Arreat nefalemowie starli się z Władcą Grzechu. Azmodan skierował na bohaterów straszliwie moce Piekła, zamieniając swą siedzibę w miejsce rozkładu i spaczenia. W końcu jednak Azmodan został pokonany, tak jak wcześniej Belial, a jego duszę uwięziono w Czarnym Kamieniu Dusz.

fabuła-diablo

Na murach twierdzy zwycięscy bohaterowie ujrzeli Tyraela, spętanego tajemnymi okowami, a wokół Lei widniał rytualny krąg z martwych strażników i potoków ich krwi. Kiedy Adria wbiła Czarny Kamień Dusz w ciało swej córki, wyjawiła straszliwą prawdę: tak naprawdę służyła Diablo, a Lea – dziecko Aidana i nosicielka Diablo – miała jej pomóc w sprowadzeniu na świat Władcy Grozy.

Diablo szybko zawładnął umysłem i ciałem Lei, całkowicie ją przemieniając. Przerażeni zdradą Adrii, która tryumfalnie obwieściła powrót swego pana, nefalemowie i Tyrael nie zdołali powstrzymać jej przed ucieczką.
Posiadłszy Czarny Kamień Dusz, Diablo pochłonął dusze Mefista, Baala i czterech Pomniejszych Złych, zyskując moc i nieokiełznanie wszystkich władców Płonących Piekieł.
Przedarł się przez portal do Diamentowych Wrót Królestwa Niebios. Upragniony cel – zniszczenie świata jego wrogów i zdobycie władzy nad wszelkim stworzeniem jako Najwyższy Zły – był w zasięgu ręki.

Rozdział VII – Najwyższe Zło

Wprawdzie Diablo przybył do Diamentowych Wrót Niebios pod postacią Lei, ale Imperius – Archanioł Odwagi i dowódca zastępów niebieskich – przejrzał iluzje swego odwiecznego wroga i spalił jego cielesną powłokę.
Wówczas Diablo ukazał się w swej prawdziwej, przerażającej postaci. Stoczył bój z Imperiusem i go pokonał, po czym strzaskał Diamentowe Wrota. Choć zastępy piekielne wiele razy oblegały Niebiosa, nigdy wcześniej nie udało im się przedrzeć przez bramę… aż do tej pory.
Kiedy wrota legły w gruzach, ocalali członkowie Rady Angiris – zrzeszającej przywódców anielskich sił Niebios – szybko poszli w rozsypkę.

Tyrael i nefalemowie ruszyli na pomoc, aby powstrzymać plądrowanie Niebios, a potem przeszli przez portal w pogoni za Diablo. Tam natknęli się na rannego i pokonanego Imperiusa, który obciążył ich winą za osiągnięcie przez Diablo mocy Najwyższego Złego i zniszczenie Królestwa Niebios.
Niebiosa zostały do cna zbezczeszczone. Przez Piekielne Szczeliny zalewały je zastępy najpotężniejszych, żądnych zwycięstwa potworów. Anioły zostały przemienione w demony. Zastępy Niebios ogarnęła rozpacz.

fabuła-diablo

Niezrażeni porażką, nefalemowie przedarli się przez podbite Królestwo Niebios, korzystając ze wskazówek Iteraela, Archanioła Losu, i oswabadzając Auriel, Archanioła Nadziei. W końcu zmierzyli się z Diablo na szczycie Kryształowego Łuku – źródła mocy Niebios i energii życiowej wszystkich aniołów.

Diablo, wzmocniony duszami pozostałych Złych, zgotował nefalemom iście demoniczne przyjęcie i wciągnął ich nawet do swojej rzeczywistości – Krainy Grozy. Mimo wszystkich przeciwności nefalemowie zwyciężyli tam, gdzie zastępy Królestwa Niebios poniosły klęskę. Po epickim starciu Diablo ostatecznie utracił cielesną postać.

Po zgładzeniu Diablo mieszkańcy Królestwa Niebios skupili się na odbudowie swej zdewastowanej siedziby.
Tyrael ponownie dołączył do Rady Angiris jako śmiertelny Aspekt Mądrości. Wiedział, że ta cecha będzie wkrótce niezwykle potrzebna. Starał się uleczyć ból i nieufność, która pojawiła się w Niebiosach po inwazji Diablo, i poświęcił się zawiązaniu trwałego sojuszu między aniołami a ludzkością…

…widmo Wiecznego Konfliktu wciąż jednak przyćmiewa jego nadzieję na wieczne przymierze.

DIABLO III REAPER OF SOULS

Rozdział VIII – Anioł Śmierci

Po pokonaniu Diablo Rada Angiris postanowiła, że Czarny Kamień Dusz, w którym go uwięziono, będzie przechowywany w Królestwie Niebios. Tyrael nie był zwolennikiem tego rozwiązania. Zwerbował więc potężnych śmiertelników z całego Sanktuarium i ogłosił ich nowymi horadrimami – pierwszymi od czasu śmierci Caina. Z ich pomocą wykradł Kamień z Królestwa Niebios, aby ukryć go pod ruinami miasta Korvus.
Tymczasem przedsięwzięcie Tyraela przykuło uwagę pewnej pradawnej istoty. Był to Maltael, niegdyś Archanioł Mądrości. Nie dawała mu spokoju tajemnica stworzenia, więc porzucił swoich braci, a w trakcie badań nad naturą duszy przeistoczył się w Ucieleśnienie Śmierci.

Kiedy nefalemowie zgładzili Najwyższe Zło, Maltael postanowił zniszczyć wszystkie istoty demonicznego pochodzenia – w tym ludzi – aby zakończyć Wieczny Konflikt. Zaatakował nowych horadrimów i przechwycił Czarny Kamień Dusz. Jego armia Żniwiarzy, przerażająca horda aniołów i nieumarłych, zaczęła masakrować mieszkańców pobliskiej Zachodniej Marchii i zbierać setkami ich dusze. Każda z nich zwiększała potęgę Maltaela.

Maltael przeniósł Czarny Kamień Dusz do Fortecy Pandemonium, położonej na linii frontu Wiecznego Konfliktu. To tutaj miał zmienić jego naturę tak, aby móc pochłonąć całą demoniczną esencję Sanktuarium.

fabuła-diablo

Z pomocą krzyżowca z zakonu Zakarum nefalemom udało się zmierzyć z Maltaelem. Podczas potyczki upadły anioł roztrzaskał Czarny Kamień Dusz i pochłonął uwolnioną z niego duszę Najwyższego Zła. Przy pomocy sił Piekła i Śmierci siał spustoszenie na polu bitwy. Po zaciętej walce połączone siły nefalemów odniosły zwycięstwo nad Ucieleśnieniem Śmierci. Maltael rozpłynął się w błysku energii, uwalniając wszystkie dusze, które pochłonął – w tym samego Diablo.

… Tymczasem Tyrael dumał, czy nefalemowie, dziś święcący triumfy nad doborowymi wojskami Niebios i Piekieł, pewnego dnia okażą się równie słabi w obliczu zepsucia jak niegdyś nawet najwspanialsi z archaniołów.

ciąg dalszy nastąpi… mamy przynajmniej taką nadzieję…